.svg)
Plan pielęgnacji powinien zatem ten rytm wzmacniać - nie „pchać” jej zbyt wcześnie azotem wiosną, intensywnie odnawiać darń późnym latem/jesienią, a w czasie najwyższych temperatur raczej pilnować wody i wysokości koszenia. To nie tylko praktyczne — to zgodne z fizjologią traw.
Zaczynamy od diagnostyki i porządków wczesną wiosną, a kończymy na regularnej rutynie w ciągu sezonu. W praktyce najczęściej działa taki schemat:
Pielęgnację trawnika zaczynamy wtedy, gdy gleba odmarznie, obeschnie i trawa realnie ruszy z wegetacją. Ważniejsza od daty w kalendarzu jest kondycja podłoża i sygnały z murawy. Pierwszym wyznacznikiem jest brak takiej charakterystycznej „mazi” pod butem po przejściu. Rozmokniętą darń łatwo uszkodzić, a korzenie mają wtedy ograniczony dostęp tlenu.
Drugim wskaźnikiem jest temperatura gleby utrzymująca się przez kilka dni na poziomie około 5–7°C na głębokości 5–10 cm, bo właśnie wtedy trawa rozpoczyna wzrost.
Trzecim sygnałem są noce bez twardych przymrozków i widoczne, jasnozielone przyrosty. Jeśli po 10–14 dniach murawa robi się nierówna i „prosi” o pierwsze, delikatne koszenie, to znak, że można startować.
Nowe trawniki zakładane jesienią poprzedniego roku traktujemy szczególnie łagodnie i zaczynamy dopiero wtedy, gdy pojawi się wyraźny wiosenny wzrost.
Porady dotyczące samego trawnika po zimie zawarłem w poście: Jak pielęgnować trawnik po zimie?
Marzec–kwiecień. Porządki po zimie, grabienie liści i resztek, lekkie „przeczesanie” darni. Jeśli trawa ruszyła, zaczynamy regularne koszenie. Z pierwszym azotem ostrożnie — lepiej po stabilizacji wzrostu niż „na siłę” w chłodzie. Duże prace z wybieraniem filcu i aerację zachowaj na jesień.
Maj–czerwiec. Utrzymujemy rytm koszeń (docelowo 4-5 cm), pilnujemy wody: podlewanie rzadziej, a głębiej; wiosną zwykle 1×/tydzień wystarcza na wielu glebach. Ważna jest głębokość nawadniania i realna wilgotność profilu, nie kalendarz. Rozważ punktowe zwalczanie chwastów, ale nie podczas upałów.
Lipiec–sierpień. Trawa spowalnia, więc skup się na wodzie i wysokości koszenia (latem można kosić odrobinę wyżej). Podlewanie planuj tak, by wilgoć sięgała ok. 20–23 cm głębokości profilu glebowego, zamiast codziennego lekkiego „zraszania”. Na glebach gliniastych wystarczą 2 głębokie sesje tygodniowo; na piaszczystych potrzeba częściej.
Sierpień–wrzesień (złote okno!). We wrześniu jest najlepszy czas na dosiew/renowację i mocniejsze zabiegi (aeracja rdzeniowa, wertykulacja). Ciepła gleba przyspiesza kiełkowanie, chłodne noce i większa wilgotność pomagają ukorzenianiu, a chwasty nie atakują już tak intensywnie. Zaplanuj też nawożenie jesienne — to ono buduje gęstość i odporność na kolejny sezon.
Październik–listopad. Dokończ renowacje, utrzymaj regularne koszenie i jesienne dokarmianie (mniej azotu, więcej potasu). Głębokie napowietrzanie i wertykulacja nadal są zasadne, jeśli pogoda będzie łaskawa.
Zima. Odpoczynek. Nie depcz zmarzniętej/mokrej darni. Zgrabiaj nadmiar liści przy odwilżach.
Czy ostatnie koszenie przed zimą robić „na krótko”?
Nie „golimy” darni. Zakończ sezon na umiarkowanej wysokości (ok. 3-4 cm), trzymając zasadę 1/3. Zbyt niskie koszenie może zwiększyć ryzyko pleśni śniegowej i chwastów.
Czy liście trzeba zawsze zbierać?
Nie zawsze. Mulczowanie liści w trakcie koszenia zwykle działa świetnie — poprawia materię organiczną i nie tworzy filcu, jeśli kosimy regularnie. Grube, mokre warstwy trzeba jednak usunąć, by nie dusiły trawy.
Skąd mam wiedzieć, że podlewam „dość głęboko”?
Po podlewaniu sprawdź śrubokrętem lub sondą, jak głęboko wilgoć weszła. Celuj głębiej niż strefa korzeni (średnio około 15 cm i więcej), a potem pozwól profilowi lekko przeschnąć zanim znów włączysz nawodnienie.
Wiosną zrobić mocną wertykulację?
Tylko ostrożnie i raczej punktowo. Pełne „przecięcie” darni wiosną osłabia ją przed upałami; lepszy termin to późne lato/jesień, gdy trawa szybko się regeneruje i konkurencja chwastów jest mniejsza.
